اعظم طالقانی هم رفت.همه جا بود. در کتاب مهین محتاج خانم چادری سرخ و سفیدی بود که بچه معلول داشت. در کتاب های بلقیس سلیمان بود. در خاطرات محمد منتظری انجا که نگذاشت تنهایی به تظاهرت برود حضور داشت. بین

فردا جلسه مجمع عمومی داریم.

از صبح ساعت ۸ تا ساعت ۴ بی وقفه می دوم و کار میکنم بی هیچ استراحتی.

آدم اگر کار داشته باشد و نیمچه احترام و آرامش و حقوق عادی، باید خوشحال باشد.

مگر خوشحالی بایدی است؟

وقتی اینقدر می دوم در پایان روز احساس سرگیجه و تهوع و دل زدگی دارم.

شاید زیاده روی میکنم.

باید تمرکز کنمروی رزومه نوشتن و ترجمه مدارک تا پذیرش پست داکبگیرم. روحم نیاز به چالش جدید دارد.

هیچکس نیست...نه اینجانه بیرون..دور و برم را حداقل صد تا آدم گرفته اند که حداقل بیست تایشان دعوی نزدیکی و صمیمیت دارندولی وقتی دلم میخواهد با یکی یک دل سیر درددل کنم هیچکس نیست.هیچکس نیست که بی خیال قض